Siste dag, første månad, nye år

Eit nytt grønt flagg har komme opp på stanga til bank-bygget ved sidan av. Høgt over Oslo. Midt i byen.
Eg ser det frå arbeidsbordet. Me veit ikkje kor priviligerte me er i dette landet. Heller ikkje den banken
(som har ein sutrande banksjef ifølge penge-media), som handlar som om alt kan veksa og veksa og veksa. Bli meir og meir, fleire og fleire pengar. Det er rett og slett historielaust. Og mange går på. Ser på det som heilt naturleg og det einaste rette. Eg las at det er ingen andre land i verda som har meir gjeld pr. innbyggar enn Norge. Det ser ikkje ut som om mange reflekterer over det. Stablane med flatskjermar i el.kjøp butikkane er like høge som grafane om vekst. Det er ikkje lett å gå motstraums. Det krev mot. Med fare for å forherlega sine eigne handlingar ved å skriva om dei: Eg arbeidar med å renska vekk. Har starta året med nokre enkle mål som å kjeldesortere betre, gå meir, bruka mindre straum, og så vidare. Eg har heisa mitt grøne flagg, men svært få ser det. Heldigvis.

KJØP NORSK MUSIKK TIL JUL her: www.norcd.no

Akku5
Gabriel Fliflet, Åresong
Karl Seglem, Ossicles
Eple trio, In the Clearing, In the Cavern
Blink
orvilsk!
BMX
Daniel Herskedal, City Stories
Berit Opheim Versto and Karl Seglem - Draumkvedet
Glima - Tårån
Apeland/Skarbø/Økland - 1982 (LP)
Arve Henriksen/Elling Vanberg - Ellivan
Karl Seglem - NORSKjazz.no
Lena Skjerdal Trio - Home
Kallerdahl, Seglem, Ulvo, Hole, Sjøvaag - Skoddeheimen
Line Horneland - Horneland

2012:  

SOME SPOR ( LIKE TRACES)

Anmeldung Seglem in Altenburg

KLIKK FOR Å GJERA DEN LESELEG!

Spelferd, anmeldung 2 - (Deutsch gelesen!)

Another review - and (again) this Garbapappa.... :-) Funny they can not find other and more original tags. But I guess it´s not easy for them, when they don´t know about my music, my CD-productions... since 1988. I have never been in the shadow of Mr.G.
I have my own sun!

EKSPLOSIVT BRYGG (DE)

CLICK ON THE REVIEW TO MAKE IT BIGGER.
This from our concert in Ravensburg. Great stage, great audience. Thank you!

Spelferd, anmeldung (Deutsch gelesen!)

Spelferd i sør, Helbedündorf

Eg var ein augneblink redd for at dette skulle bli eit nytt point of no return. Eg mista telefonsignalet like før me køyrde inn i denne vesle grendi og stogga bilen utanfor der Kunsthof. Ei halvforvirra dame med ein kosebamse under armen opna døra og babla rasande fort på tysk. Me såg på kvarandre og forstod ikkje eit kvekk. Vårt tyske crew sat framleis inne i bilen. Like etter hoppa mannen hennar? fram i ein skikkeleg tøysete hatt og med skikkeleg tilgrisa oljete nevar. Han dreiv visst å fiksa noko. Så me klemte underarmen hans og sa guten tag og namna våre. Han hadde også ein augesjukdom så det var uråd å sjå han inn i augo. Ein absurd velkomst. Me fekk kvart vårt store rom og like etter vart me vist bort til Kunsthof Friedrichsrode. Ein stor gammal låve som framleis var under restaurasjon. Eg pusta letta ut. Dette var eit fint rom med lys og «scene» (på flatt golv), og det var godt og heitt der inne. Også her brukte me eigen PA og lys, så det vart litt arbeid på Ingo og Thomas. Siste gig. Ei spelferd går utruleg fort. Rommet hadde eindel klang og var veldig fint å spela i. «Ingen gjekk i bassfella men passa seg for den». Det kom litt folk. Men for få. Me har fortjent fleire. Det hadde nok ikkje vore særs marknadsføring. Me leverte ein god konsert. Igjen. Nokre av låtane har aldri vore så bra som no. Solid respons og ei god avslutning på turneen. Eg solgte Cd´ar for like mykje som i Altenburg - der det var 120 i salen!
Etter konserten fekk me god vin og synet av Opheim&Bergman berande på ein ølkasse i mørket på veg til losjiet vårt, sit i minnet. Me klarte ikkje å drikka opp den men hadde ei fin stund på rommet til Thomas og Ingo (ja dei hadde dobbeltrom. Det skal ikkje skje). Håkon fortalde i kjent stil den eine vitsen etter den andre. Kommunismen og sosialismen og nazismen vart også debattert må veta. Thomas la seg i køyesenga i totida. Det var på tide å komma seg ut - og under si eiga dyne. Spelferda var over for denne gang.

Også neste år er eg del av Norwegian Jazz Launch, eit internasjonalt lanseringsprogram for norske jazzmusikarar som er i ferd med å etablere ei internasjonal karriere. Norwegian Jazz Launch er eit samarbeid mellom UD, Norsk Jazzforum og Rikskonsertene. Det er eg svært glad for. Eg veit at neste turné skal bli «betre» på alle vis. At eg kan løfta det opp til eit høgare nivå. Men dette er sjølvsagt avhengig av god drahjelp. Og riktig marknadsføring. Stuart Nicholson i Jazzwise og Terje Mosnes i Dagbladet har begge poengtert at ingen tek arven etter Jan Garbarek vidare på ein så personleg, kraftfull og eigenarta måte. Det må eg bruka for alt det er verdt. Og for å seia det med Ingo Rau - vår eminente teknikar: Når ein turné er ferdig er det begynninga på ein ny turné. Me går igang med planlegging av November-turne 2012 med ein gang.

Spelferd i sør, Altenburg

Ved inngangsporten til der Schloss im Altenburg hang det eit irrgrønt skilt på muren:

Me skulle spela i Bachsaal, tretti-tre trappetrinn opp i spiral. For ein sal. Høgbarokk. Eg meinar dette er ein av dei beste konsertane me har gjort så langt på turnéen. Eg syns alt klaffa. Det må bli eit klipp frå den konserten på youtube tenker eg.
I teksten om konserten i programmet til Jazzklubben i Altenburg er ordet folklore nemnt. Eg er ikkje særs glad for det. Den musikken eg presenterer har ingenting med folklore å gjera. Det må ikkje brukast i presentasjonen av meg eller musikken min. Eg veit ikkje kvar det kjem frå. Kven som har skrive det. Den musikken eg framfører med bandet mitt på denne turnéen er unik, ja: «one of a kind». Det å kobla hardingfele med trommer, elektriske instrument, bukkehorn og tenorsax - i eit band med så mykje improvisasjon, er faktisk eineståande. Det er vanskeleg å setta ord på kva det er. Og mange klarar det ikkje. Forsåvidt er det ikkje noko poeng heller. Musikken min ligg i grenselandet mellom det tradisjonelle og det moderne. Og desse omgrepa er i utgangspunket vage, med plass til å putta alle mulege merkelege ting inn i, for å seia noko om musikken. Kva er tradisjonell i denne samanhengen? Kva er moderne? Samklangen mellom min tenorsaxofon og hardingfela til Håkon? Eit tradisjonelt og eit moderne instrument?
Det er så mykje meir, så mange små ting som gjer at det blir den musikken det blir.
Eg skriv det igjen: Ting tek tid. Eg har langt på veg lykkast i å forma eit særpreg eg er åleine om. Eg veit også at potensialet for å nå ut til langt fleire er der. Det handlar mellom anna om å spissa det og vera langt meir tydeleg og fokusert i marknadsføringa.
Omgrepet world-jazz er ikkje mykje i bruk. Kanskje fordi det nettopp er så få som driv med det. Eg har altså alle muligheitar til å gjera det betre. Rotnorsk world-jazz. Rooted world-jazz. World-jazz with roots? World-Jazz. Det er den nemninga som er mest dekkande: Karl Seglems world-jazz. Noko heilt anna enn det eg tenker når eg høyrer ordet folklore!